روزگاری شمیران مهد کشتی تهران بود

به گزارش مجله سرگرمی، زهرا کریمی ـ خبرنگار: دیوار اتاقش پر است از عکس های ماندگار، مدال ها و تابلوفرش هایی که به پاس موفقیت هایش در رشته کشتی دریافت نموده است.

روزگاری شمیران مهد کشتی تهران بود

از ثمره فعالیت های ورزشی اش آلبوم سیمی 100 برگی تهیه نموده که با ورق زدن برگ های آن و دیدن تک تک عکس ها و بریده جراید، حرف و خاطره ای برای گفتن دارد. علی (امیر) بیات ورزشکاری است که زندگی اش با دنیای کشتی گره خورده است. خانه اش میان آپارتمان های میدان نیلی در بلوار کاوه، بیخ گوش بزرگراه صدر است و اهالی و بومی های محله رستم آباد و اختیاریه او را به خوبی می شناسند. اهالی با شنیدن نام بیات، فقط یک جمله می گویند: خدا خیرش بدهد که برای جوانان محله و تشویق آنها به ورزش دریغ نکرد. بیات که مدیر سابق مجموعه ورزشی امام علی(ع) و پیشکسوت رشته ورزشی کشتی شمیرانات است توانسته در این رشته خوش بدرخشد. کسب مقام قهرمانی در مسابقات شمیران و تیم ملی همه بهانه ای شد تا در یک صبح پاییزی با او درباره ورزش کشتی در شمیران صحبت کنیم.

فکر می کردید روزی کشتی گیر مطرحی در میان چهره های ورزشی زمان خود شوید؟

از زمانی که خودم را شناختم دلم می خواست کشتی گیر مطرح دنیا شوم. یادش به خیر؛ 8 ساله بودم که یواشکی با چند نفر از دوستانم تمرین های کشتی را از پشت نرده های باشگاه تماشا می کردیم. قبل از انقلاب اسلامی فقط محله ما سالن کشتی داشت که برای سازمان صنایع دفاع بود و هنوز باشگاه امام علی(ع) در محله ساخته نشده بود. آن موقع شعبان جعفری معروف به شعبان بی مخ و نوچه هایش برای تمرین کشتی به سالن صنایع دفاع می آمدند و برخی سئانس ها هم برای بزرگسالان بود. ما بچه ها اجازه ورود به سالن را نداشتیم. پدر من با آقای محبی، رئیس و بنیانگذار باشگاه صنایع دفاع دوست بود. او به من و دوستانم اجازه داد از پشت نرده های سالن ورزش های باستانی، تمرینات کشتی را تماشا کنیم. تماشای یواشکی به من انگیزه داد تا حتماً یک کشی گیر حرفه ای شوم.

از 13 سالگی به بعد علاقه ام به کشتی بیشتر شد. حسرت تشک کشتی صنایع دفاع را داشتم. قبل از کشتی معمولاً با بچه ها در همین زمین های بایر محدوده رستم آباد و اختیاریه فوتبال و والیبال بازی می کردم. 17ساله بودم که به ما اجازه ثبت نام و ورود به استادیوم را دادند. روزی که خودم را روی تشک استادیوم دیدم باورم نمی شد. بعد از آن هم به تدریج با تمرین و شرکت در مسابقات اسمم سر زبان ها افتاد. هیچ وقت خاطره برنده شدن در مسابقات شمیران را فراموش نمی کنم. بچه های محله اسم مرا بین تیم های دیگر با افتخار صدا می زدند و از آن سال ها به بعد با امید قهرمانی دنیای در مسابقات شرکت کردم. با حضور مداوم در مسابقات و کسب مقام در مسابقه های تهران، کشور و سایر مسابقات ستاره کشتی شدم. همه حریف هایم را در مسابقات تیم ملی شکست می دادم و با همین بردها اسمم برای بازی در مسابقات دنیای رزرو شد. اما طی تمرینات سخت دچار دیسک کمر شدم و هیچ وقت نتوانستم به مسابقات دنیای بروم و با درخواست مدیران کشتی، مربی سالن کشتی صنایع دفاع و باشگاه اسدی در خیابان شریعتی شدم.

مربی سالنی شدید که در کودکی حسرت تمرین روی تشکش را داشتید؟

بله. در 23 سالگی مربی 2 سالن کشتی در شمیران شدم و به هر کودکی که علاقه به کشتی داشت اجازه ورود به سالن را دادم و همه بچه ها و نوجوانان محله را به چشم افرادی می دیدم که استعداد ورزشی دارند. همه سئانس ها شلوغ بود و علاقه مندان به کشتی برای مبارزه روی تشک لحظه شماری می کردند. از زمانی هم که آموزش و پرورش، سالن اسدی را گرفت و فعالیت ورزشی ما در آنجا تعطیل شد همه علاقه مندان به ورزش در سالن کشتی صنایع دفاع ثبت نام کردند و سالن دیگر گنجایش آموزش، تمرین و برگزاری مسابقه کشتی را نداشت. به همین دلیل احتیاج به توسعه سالن بود. بنابراین با حمایت های مهندس ترکان و آقای رحیمی آستین همت را بالا زدیم و سالن کشتی امام علی(ع) را در کنار سالن صنایع دفاع ساختیم. 3 تشک کشتی در آن سالن، پهن و آنجا سکوی پرش نام آوران ورزش کشتی شمیران در پایتخت شد.

الان اوضاع ورزش کشتی شمیران چگونه است؟

اوضاع ورزش کشتی در شمیران بدتر از آن چیزی است که فکرش را کنید. دیگر استادیوم تخصصی که مانند سال های قبل مهد کشتی باشد در شمیران نداریم. شاید سالن کشتی باشد اما سالنی تخصصی برای پرورش استعداد نداریم. مجموعه استادیوم امام علی(ع) که شامل سالن کشتی 800 مترمربعی است، سالن کشتی صنایع دفاع و سالن ورزش های باستانی شهید فوقانی، 2 سالی می گردد که تعطیل شده اند. در پیگیری متوجه شده ایم مجموعه ورزشی به همراه چند باب مغازه اطرافش به ارتش فروش رفته است. آیا دردی بالاتر از این هم داریم که شاهد بی انگیزه شدن صدها جوان ورزشکار باشیم؟ نوه من و دوستانش و خیلی از علاقه مندان شب و روز در سالن مشغول تمرین بودند اما الان شمیران حتی یک تشک کشتی برای دوستداران به این ورزش و قهرمان پروری مانند دهه های 60، 70 و 80 ندارد.

مراجعه نمایندگان به سالن کشتی امام علی(ع) فقط از اهالی شمیران بودند؟

خیر. ما از همه مناطق تهران مراجعه نماینده داشتیم. امیر و رسول خادم و خیلی از پهلوانان دیگر از محله های شمیران، تهرانپارس، سیدخندان، سهروردی، پونک و حتی افسریه برای تمرین های کشتی به شمیران می آمدند. زمانی که مدیریت مجموعه ورزشی را برعهده داشتم سئانس صبح را به بانوان اختصاص دادیم تا بانوان هم به استادیوم بیایند. رشته های ایروبیک، بدنسازی، والیبال، کشتی، تکواندو و ورزش های باستانی از رشته های آموزشی مجموعه بود.

تعطیلی استادیوم، اوقات فراغت جوانان محله را تحت تأثیر قرار داده است. جوانان از همه محله ها با ساک ورزشی به استادیوم می آمدند. روزهای آدینه جوانان و اهالی محله صلوات گویان در سالن ورزش جمع می شدند. تعدادی هم که به کشتی علاقه داشتند و به سالن های ورزشی مرکز شهر می رفتند کم و بیش به دلیل دوری راه یا طرح ترافیک از رفتن صرف نظر کردند. باید مسئولان کشوری و مدیران ورزشی تا دیر نشده فکری برای راه اندازی سالن ورزشی نمایند.

آیا زمین مناسبی در منطقه برای راه اندازی مجموعه ورزشی سراغ دارید؟

بله. در میدان اختیاریه زمین خاکی هست که از سال 1326 در اختیار اهالی رستم آباد و اختیاریه بود. این زمین اوقافی به حال خود رها شده است. در صورتی که می توان در این زمین مجموعه ورزشی بزرگی ساخت که مردم از آن استفاده نمایند. آرزوی اهالی این است که مجموعه ورزشی دیگری مانند استادیوم امام علی(ع) در این زمین خاکی ساخته گردد. فقط امیدواریم روزی نرسد که این زمین تبدیل به مجتمع تجاری یا برج مسکونی گردد.

  • شناسنامه افتخارات علی بیات به عنوان سرپرست تیم:

2013 سرپرست تیم در مسابقات بوداپست (مجارستان)

2014 سرپرست تیم در مسابقات ازبکستان

2015 سرپرست تیم در مسابقات لاس وگاس آمریکا

2016 سرپرست تیم در مسابقات مجارستان

2017 سرپرست تیم در مسابقات فرانسه

  • خاطره ای از ساخت استادیوم امام علی(ع)

    آقا احمد محبی روزهای نخست انقلاب اسلامی بازنشسته شد. از آن موقع من مدیر سالن کشتی شدم. با برنامه هایی که برای مجموعه اجرا کردیم مراجعه نماینده زیاد شد ولی سالن گنجایش کافی نداشت. بنابراین با یاری آقای رحیمی و مهندس ترکان تصمیم جدی برای توسعه مجموعه ورزشی گرفتیم و دره کنار سالن کشتی صنایع دفاع را با وجود سختی بسیار تبدیل به سالن ورزشی بزرگ کردیم. سالی که تصمیم به ساخت استادیوم گرفتیم اوج جنگ ایران و عراق بود. بودجه ساخت به سختی تأمین شد. با وجود همه مسائل، دره با سطح خیابان همسطح شد. استادیوم 800 مترمربعی طی 3 سال به بهره برداری رسید وسال 1364 سه تشک کشتی انداختیم و آغاز به ثبت نام کردیم. 20 سال مدیریت مجموعه ورزشی امام علی(ع) را برعهده داشتم. با همکاری مربیان و کارشناسان ورزشی روز به روز شاهد افزایش تعداد ثبت نام نمایندگان بودیم. یک خرابه در محله را با یاری همه بچه های محله تبدیل به مهد ورزش کردیم. چراغ استادیوم از ساعت 6 صبح با ورزش بانوان، روشن و شب ها ساعت 12 با برگزاری آخرین سئانس آموزش کشتی خاموش می شد. در واقع این استادیوم پاتوق جوانان شمیران بود. حالا آرزوی من این است که مبادا پاتوقشان قهوه خانه ها گردد. چون الان تعداد قهوه خانه های محله از شمار استادیوم ها بیشتر شده است و این جای نگرانی دارد.

  • شهدای استادیوم

شهید سعید طوقانی از بچه محل های بااخلاق محله اختیاریه بود. او سال 1364 در 13 سالگی به شهادت رسید. مدتی سالن ورزش باستانی صنایع دفاع به نام او مزین بود. 3 برادر به نام های ایرج، سیروس و شاهین پورزند هم از ورزشکاران بنام رشته کشتی بودند که در بمباران کارخانه برق آلستوم هر 3 نفر به شهادت رسیدند و در قطعه 29 شهدا به خاک سپرده شدند.

  • نخستین و قدیمی ترین سالن کشتی در شمیران

زمین های اختیاریه کنونی در زمان قاجار برای شخصی به نام صاحب اختیار بود. او در همان سال ها بخشی از زمین هایش را برای ساخت حمام، مدرسه، مسجد، بوستان و فضای ورزشی در محله رستم آباد بالا و رستم آباد پایین وقف مصارف عموم می نماید. آن موقع شخصی به نام آقا احمد محبی از بچه های سنگلج تهران که ورزشکار باستانی بود برای ساخت نخستین سالن کشتی در شمیران وقت گذاشت و سپس سرپرست استادیوم شد.

  • پول برای رفتن به باشگاه نداشتم

    خاطرم هست که آقای علمدار بخشی از منزلش را تبدیل به سالن کشتی نموده بود و من آن موقع به خاطر علاقه به کشتی برای تمرینات تا منزلشان در قلهک می رفتم. هزینه ورودی باشگاه 5 ریال بود و هزینه رفت و برگشتم با یک لیوان چای در قهوه خانه هم 5 ریال می شد. آن روزها درآمدی نداشتم و باید از پدرم پول توجیبی می گرفتم. یک روز آقای رحیمی را در محله دیدم. جویا شد که چرا تمرین نمی آیی؟ من هم بدون تعارف گفتم: پول ندارم. گفت: تو بیا. ورودی باشگاه را پرداخت نکن. تو استعداد داری. نباید تمرین ها را رها کنی.

  • سالن کشتی امام علی(ع)، پاتوق رسول خادم

یکی از پاتوق های ورزشی رسول خادم سالن کشتی امام علی(ع) بود. رسول خادم وقتی به محله ما آمد 20ساله بود و امیر خادم 21 ساله. هر 2 سرباز بودند. یادم هست یکی از دوستانم درباره رسول خادم گفت: برای آقای خادم وقت نگذار؛ چون بدنی لاغر و ضعیف دارد. اما من در رسول خادم سمجی و علاقه به کشتی دیدم. مطمئن بودم که می تواند به موفقیت برسد و قهرمان گردد. الان بعد از 28 سال شناخت، به جرئت می توانم بگویم او دنیا پهلوان زمان خود است.

pariha.com: پریها: اخبار، سرگرمی، ورزش، فال، پزشکی، سینما، هنر، گردشگری

ariyablog.ir: آریا بلاگ: آخرین اخبار و رویدادهای ایران و جهان

hadiee.ir: مجله هدیه: از مسافرت تا ورزش از همه چیز و همه جا

منبع: همشهری آنلاین
انتشار: 17 اردیبهشت 1401 بروزرسانی: 17 اردیبهشت 1401 گردآورنده: kurdeblog.ir شناسه مطلب: 58776

به "روزگاری شمیران مهد کشتی تهران بود" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "روزگاری شمیران مهد کشتی تهران بود"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید